2 juni 2010: IK en de rest…

Wat de Odd Fellows bindt, is dat wij onszelf als lid van een samenleving zien, waarin wij ons mede mede-verantwoordelijk weten voor datgene dat zich op aarde afspeelt.

Door het geven van Vriendschap en Liefde en door het streven naar Waarheid, proberen wij vanuit deze verantwoordelijkheid een grotere harmonie onder de mensen te bereiken en het welzijn van onze medemensen te vergroten.

Het is goed daarbij te bedenken,
dat er maar één land is. ………… dat is onze aarde,
dat er maar één volk is. ……..….. dat zijn alle mensen samen,
en dat er maar één taal is. ………. dat is de taal van de Liefde.

Klinkt goed hè en voor ons Odd Fellows ook heel vertrouwd, maar…. doen we dat nu wel zo?

Wij zien onszelf dus als individu, verantwoordelijk voor de samenleving. Al sinds begin 17e eeuw toen Descartes, grondlegger van het rationalisme “Ik denk dus ik ben” formuleerde is de mens zich langzaam maar zeker bewust geworden van zijn eigen Ik, als individu. Waar vroeger de groep en het groepsbelang voorop stond is het Individu nu het centrum van zijn eigen wereld.

Inmiddels denken en geloven we ècht dat Wij zelf ons eigen lot bepalen, zelf alles in de hand hebben. De groep is nu van minder belang. Een individu heeft hoogstens nog een groep nodig waar men z’n identiteit aan kan ontlenen. Bijvoorbeeld de Voetbalclub, Brabanders, Rappers, G-star dragers, Alto’s of Quote 500 -ers.

Daarnaast heeft het Individu soms nog een groep nodig waar hij z’n spiritualiteit vindt, zoals religies, levenbeschouwelijke stromingen en genootschappen zoals bijvoorbeeld de Odd Fellows. En ook hier ziet men de laatste decennia een sterke individualisering. Je kiest je eigen geloof of stroming, een die bij je past en liefst kleurt bij je interieur. Niet een meer die je van huis uit meegekregen hebt.

Kortom we, nee….alle IKKEN denken en geloven dat wijzelf toch alles in de hand hebben. En als wij dat dan ineens niet meer hebben slaat een blinde paniek toe.

Mooie voorbeelden daarvan zijn bijvoorbeeld extreem weer, dat wij natuurlijk niet in de hand hebben. Strenge winter, erg warme zomers: we zijn gelijk van slag. Of een pufje as uit een vulkaan op IJsland. De media staan er dan weer bol van.

Bij een ander voorbeeld zien we dan nog iets gebeuren. 4 mei 2010, 8 uur, de Dam. Een ongevaarlijke dakloze, een bekende straatschooier roept iets, op de verkeerde plek en op de verkeerde tijd overigens. Een IKje roept bom! En plots gaan alle IKKEN als Kuddedieren op de loop. In wilde paniek, elkaar verdringend en vertrappend en alleen nog bezig met het overleven van IK.

Ineens komen de IKKEN erachter dat je alles wel dénkt te kunnen bepalen en te weten, maar dat je ook nog een paar primaire instincten hebt waar je IK niet de baas over is. En daar waren alle IKKEN daar op de Dam ineens allemaal erg van geschrokken.
Het luide applaus dat daarna opklonk was niet echt bestemd voor Hare Majesteit (sorry Majesteit) maar een collectieve uiting van opluchting na de verwarring.

Want die IKKEN dachten toch allemaal dat zij niet als een Kuddedier zouden reageren en al helemaal niet dat ze uiteindelijk tegen alle eigen verwachtingen in zó egoïstisch alleen aan hun eigen overleven konden denken.

En dat brengt mij bij de belofte die wij als Odd Fellows in de 2e graad met elkaar delen, de graad van de Liefde, de opofferende liefde…. Hoe zou U in zo’n situatie reageren, hoe zou ik reageren? Zou ik mijn vrienden in de steek laten en rennen voor m’n leven, daarbij anderen verwonden en hen achterlaten?

Ik ben er dus niet te gerust op dat ik zal handelen naar mijn beloften en levensopvattingen. En ik ben eerlijk gezegd ook niet zeker van uw reactie in die situatie.

Op zich is de reactie natuurlijk en hoort bij de noodzaak tot overleving die de mens als volk heeft meegekregen. Ons instinct is aangeboren en nuttig, laten we dat niet vergeten. Als wij er daarnaast (en niet in plaats van) door zelfstandig denken inzicht kunnen verwerven kunnen wij als individu iets bereiken en daarmee voor de groep uiteindelijk iets betekenen.

Wat kunnen we hieruit dus leren:
Dat de macht van het IKje dus beperkt is; ons instinct zal soms zijn eigen gang gaan; en:
Dat onze beloften en levensopvatting in uiterste situaties een handelen vraagt dat feitelijk tegennatuurlijk is en dat we dus ondanks onze goede voornemens iets anders blijken te doen als het er aan komt…….

Heb ik nu een pasklare oplossing voor U? Helaas, nee. Wat ik kan bieden is vriendschap en bemoediging, in de bescherming van onze Odd Fellow Kudde…..

Maar het belangrijkste is dat we ons blijvend moeten laten inspireren door diegenen, die werkelijk hebben getoond boven zichzelf uit te stijgen door echte onzelfzuchtige naastenliefde. Voorbeelden kent iedereen voor zichzelf…. uit uw eigen boek van wijsheid, of uit onze Odd Fellow historie….

Laten we vanuit dit bewustzijn onszelf als mensen zien die in één land wonen, en dat is de Aarde en onderdeel zijn van één volk, de gehele Mensheid.