15 april 2009: Crisis

Dit keer geen uitgekiende redenatie of uitdagende gedachte. Eerder een hartenkreet. Sinds september 2008 worden we doodgegooid met Crisis!
Crisis! Crisis! Pratende hoofden op het scherm. Elke economische gebeurtenis is nieuws. Interessante feiten verkleind en onbenulligheden uitvergroot. Meningen vermomd als feiten. Vergelijkingen met “de echte” crisis jaren. Zo mank als Manke Nelis & zo vals als Gerard Joling. Niemand spreekt ze tegen. En we gaan het nog geloven ook. En ja, we weten het, economie is vertrouwen, dus we moeten elkaar vooral geen crisis aanpraten. Om dat vervolgens in de volgende bijzin al weer te doen. En de Pauwen en Wittemannen en de Mathijsen in de Doordraaiende Werelden hebben handenwrijvend weer de volgende crisisgast aan tafel.
Iedereen praat mee, deskundigheid is niet gewenst.
Ik voorspel u: geen komkommertijd deze zomer op TV. Als er één raketijsje minder wordt verkocht dan in de zomer van vorig jaar: u raadt het! de Crisis heeft nu ook de ijsfabrikanten in haar ijzeren greep. Wat moet er toch van Nederland komen als het oer Hollandse (goedkoopste!) waterijsje niet meer bestaat? Chocolade letterkoppen in de krant van Wakker Nederland. Linda de Mol, Beau van Erven Dorens en de Jeroens van Koningsbrugge worden vast wel even geïnterviewd, liggend aan een exotisch strand, als dé Holland-en Crisiskenners bij uitstek.
We moeten er gewoon eens mee stoppen. En wel nu. Want wij kunnen onze eigen mening  heus wel vormen. En dwars door die crisis heen prikken.
Dat wij geen vertrouwen meer hebben in het bankwezen: Dát is crisis.
Dat er een stel overbetaalde incapabele top bestuurders die aan onze spaarcenten en pensioenen hebben gezeten eruit vliegen: Dát is een zegening.
Dat de consumenten geen vertrouwen hebben in de toekomst: Dát is crisis.
Dat het bedrijf waar mijn buurman werkt nu eindelijk een onrendabele vestiging sluit: Dat is een zegening.
Dat mijn buurman zijn baan hierdoor verliest: Dát is een ramp. Een persoonlijk drama.
Dat een aantal schimmige vastgoed firma’s van foute mannen in foute pakken die alleen maar één merk auto kennen Bee eM Wee omdat ze niet meer dan drie letters achter elkaar kunnen onthouden met ronduit ranzige projecten zoals een in palmvorm gemaakt kunstmatig eiland voor de super smakeloze rijken failliet gaan: Dát is een zegening.
Dat de woningmarkt op zijn gat ligt en wij al meer dan een jaar twee huizen én hypotheken hebben en niet meer als vanzelfsprekend voor de 3e keer in het jaar op vakantie kunnen en daarmee beseffen hoe fijn twee vakanties eigenlijk zijn: Dát is een zegening.
Dat jonge mensen ondanks goed salaris maar geen hypotheek kunnen krijgen omdat de overgebleven top bestuurders te druk zijn met het opmaken van hun bonus in plaats van hun werk te doen, nl. aanvaardbare risico’s nemen: Dát is crisis.
Dat wij als gewone mensen nu hopelijk gaan snappen dat onze welvaart van weleer deels was gebaseerd om een ongezond en ongefundeerd geloof in de vanzelfsprekende waardestijging van onze eigen huizen: Dát is een zegening.
Dat een te snel met te veel geleend geld gegroeide auto-importeur van te grote auto’s failliet gaat omdat hij de verkeerde benzineslurpers had ingekocht: Dát is een zegening.
Dat overheden geen gebrek aan geld hebben maar door de Crisis-hype nog eens kritisch naar hun kerntaken en hun bedrijfsvoering gaan kijken: Dát is een zegening.
Dat een met te veel geleend geld op opkomende markten gokkende Hotel keten failliet gaat: Dát is een zegening.
Dat een inmiddels oubollig duur kinderkleding merk wat jaren niet vernieuwd heeft failliet gaat: Dát is een zegening.
Er is voor iedereen nog eten en genoeg geld op de bank. Onze economie is nog steeds sterk, we hebben kennis, een efficiënt productie apparaat en voldoende goed opgeleid personeel. Ons sociale stelsel is in vergelijking met de omringende landen nog steeds heel sociaal. En als je een hartwip krijgt van de beurskoers van je aandelen gebakken lucht, is er nog steeds overal in Nederland binnen 10 minuten een ambulance bij je.
Veel bedrijven die nu omvallen waren in basis géén gezonde bedrijven. Ze bleven alleen op de been omdat de doorgaande groei hun probleem kon maskeren. En voor alle foute mannen uit het vastgoed is er hoop: er is nóg een automerk met drie letters: KIA. Dat kunnen ze vast wel onthouden.
Alleen de gezonde bedrijven die echt door de crisis geraakt worden zoals dat van mijn vrouw, dat is jammer.
En natuurlijk, alle mensen die ontslagen worden als gevolg van de crisis én de zegeningen: Dát is geen crisis, dat is een persoonlijke ramp.
Of de mensen die door een lege voedselbank nu echt niets meer hebben: dat is een echte ramp.
Maar dé crisis valt mee: we hebben slecht bestuurde banken en pensioenfondsen. Dát is de crisis. En meer niet.
Laten we in het vervolg kritisch alle pratende koppen beluisteren en daarbij juist onze zegeningen tellen. En deze vooral verder vertellen.
Zegt het voort.